منتشر شده در ۲۹ تیر ۱۳۹۷
Print Friendly, PDF & Email

شرح حدیث عنوان بصری – قسمت نوزدهم

«اقسام توسل به ساحت اولیای دین (علیهم السّلام)»

توسل باطنی: توجه به مقام نورانیت اهل بیت (علیهم السّلام) در تمام حالات، مرتبهٔ عالی از توسل به ساحت آن بزرگواران است. این توجه که در مراتبی از سلوک بر سالک جلوه گر می‌شود، موجب می‌شود که او همواره خود را در محضر امام (علیه السّلام) مشاهده کند و تمام شؤون خود و موجودات را در اختیار وی ببیند؛ زیرا ایشان واسطهٔ فیض حق تعالی می‌باشند،
لذا در ارتباطی قلبی، همواره خویشتن را خاکسار ساحت مقدّس امام (علیه السّلام) می بیندو در هر خواستهٔ تکوینی و غیر تکوینی، دست نیاز به محضر آن بزرگواران دراز می‌نماید تا ایشان مقام وساطت خود را برای او ظهور داده و او را به کمال لایق خودبرسانند.

از عارف بزرگ، مرحوم حاج شیخ محمود تحریری (رحمه اللّه) نقل شده‌است که فرمود: «من در هر لحظه، به اهل بیت (علیهم السّلام) متوسل می‌شوم.»

عارف واصل حضرت آیت اللّه بهجت (رحمه الله) نیز در این باره فرموده‌است: «امام زمان (عجّل‌اللّه تعالی‌فرجه الشّریف) عَیْنُ اللّه النّاظِرَهُ وَ اُذُنُهُ السّامِعَه وَ لِسانُهُ النّاطِقُ، وَ یَدُهُ الْباسِطَه.»؛ (چشم بینا، گوش شنوا، زبان گویا و دست گشادهٔ خداوند) است و از اقوال، افعال، افکار و نیّات ما اطّلاع دارد؛ مع ذلک گویا ما ائمّه (علیهم السّلام) و به خصوص امام زمان (عجّل‌اللّه تعالی‌فرجه الشّریف) راحاضر و ناظر نمی‌دانیم؛ بلکه گویا مانند عامّه، اصلاً زنده نمی‌دانیم و به کلّی از آن حضرت غافلیم.»

عنوان بصری که مشتاق بهره‌مندی از محضر نورانی امام جعفر صادق (علیه السّلام) بود و با برخورد تربیتی امام، به کلّی از اسباب ظاهری ناامید گشته بود، از دو عنصرتوکل و توسل بهره جست و با التجا به آستان مقدّس پیامبر اکرم (صلّی‌اللّه علیه وآله وسلّم) چنین درخواست کرد: «خدایا! از تو می‌خواهم که قلب جعفر را نسبت به من مهربان کنی و از دانش او چیزی به من ارزانی فرمایی که با آن، به راه مستقیمت هدایت شوم.»

مطالب مرتبط

دیدگاه های کاربران