منتشر شده در ۲۶ تیر ۱۳۹۷
Print Friendly, PDF & Email

شرح حدیث عنوان بصری – قسمت شانزدهم

«جلوهٔ سومِ ولایت در سلوک»

استمداد از ائمهٔ معصومین (علیهم السّلام)، نه تنها در عبور از مراحل و منازل سلوک امری لازم و ضروری است؛ بلکه پس از نیل به سر منزل مقصود و شهود قلبی توحید، حقیقت ولایت ائمه علیهم السّلام و مقام نورانیت ایشان بر عارف آشکار می‌شود؛ چنان‌که امیر مؤمنان (علیه السّلام) می‌فرماید:
«مَعْرِفَتِی بِالنُّورانِیَّهِ مَعْرِفَهُ اللّه عزّوجلّ وَ مَعْرِفَهُ اللّه عزّوجلّ بِالنُّورانِیَّهِ مَعْرِفَتِی وَ هُوَ الدِّینُ الْخالِص.»
شناخت من به نورانیت، همان شناخت خداوند عزّوجلّ است و شناخت خداوند عزّوجل به نورانیت، همان شناخت من می‌باشد و این، همان دین خالص است.
به همین لحاظ مرحوم قاضی (رحمه اللّه) معتقد بود که محال است عارف به حقیقت ولایت نرسیده باشد؛ چنان‌که از قول ایشان، چنین نقل گردیده‌است:
«محال است کسی به درجهٔ توحید و عرفان برسد و مقامات و کمالات توحیدی را پیدا نماید و قضیهٔ ولایت بر او منکشف نگردد. ایشان معتقد بودند: بزرگانی که نامشان در کتب عرفان ثبت است و آن‌ها را واصل و فانی شمرده‌اند و از اهل ولایت نبوده‌اند؛ بلکه از عامه به‌شمار می‌آیند، یا واصل نبوده‌اند و ادّعای این معنا را می‌نمودند یا حقیقت ولایت را ادراک کرده‌اند، ولی بر حسب مصلحت… تقیّه می‌کردند و ابراز نمی‌نمودند؛ مانند شیخ سلیمان قندوزی حنفی، نویسندهٔ ینابیع الموده وسیّد علی همدانی، نویسندهٔ کتاب موده القربی و مولی محمّد روحی بلخی، نویسندهٔ مثنوی.»

مطالب مرتبط

دیدگاه های کاربران