منتشر شده در ۲۳ تیر ۱۳۹۷
Print Friendly, PDF & Email

شرح حدیث عنوان بصری – قسمت سیزدهم

«توکل»

جایگاه مهم توکل در سیرهٔ اولیای دین و بزرگان اهل معرفت، در عین تلاش و کوشش و جهاد در راه خدای متعال، به خوبی قابل مشاهده است. چه بسیار کسانی که در اوج مجاهده و مبارزه با نفس، تلاش خود را نمی‌دیدند و بر آن تکیه نمی‌کردند؛ بلکه چشم امید به رحمت واسعهٔ حق تعالی داشتند و همین امر، عامل گشایش درهای معنویت برای آنان بود.
سرّ عبادت‌های شبانه‌روزی ائمه ـ علیهم السّلام ـ از یک سو و اظهار عجز، فقر و خاکساری در برابر خداوند متعال از سوی دیگر است؛ چنان‌که حضرت زین العابدین (علیه السّلام) به خداوند عرض می‌کند:
«أَللّهُمَّ إِنِّی أُصْبِحُ وَ أُمْسِی مُسْتَقِلاًّ لِعَمَلِی، مُعْتَرِفا بِذَنْبِی، مُقِرّا بِخَطایای… وَاِیّاکَ أَسْتَعِینُ، وَ بِکَ أُومِنُ، وَ عَلَیْکَ أَتَوَکَّلُ، وَ عَلی جُودِکَ وَ کَرَمِکَ أَتَّکِلُ.»
بارالها! من شبانه روز را می‌گذرانم در حالی که کردار خود را اندک می‌بینم و به گناه و خطایای خود اقرار و اعتراف می‌نمایم… از تو یاری می‌طلبم، به تو ایمان دارم، بر تو توکل می‌نمایم و بر جود و بخشش تو اعتماد و تکیه می‌کنم.

مطالب مرتبط

دیدگاه های کاربران